رمان تا آسمان

#تا_آسمان_پارت_746

_پرونده ی بیمار منو بدید به من لطفا.

با تعجب سرش را بلند کرد׃بله?

معین با دشمنی آشکاری داشت نگاهش میکرد. اشاره کرد به کاردکس. دستش را تکان داد׃پرونده لطفا.

مات و بی حرف پرونده را دودستی گرفت سمت او.

ابروهای گره خورده و نگاه تندمعین اینبار خانوم عیوضی را نشانه گرفت׃ازاین به بعدپرونده ی مریضای منو دست ورودیهای جدید نمیدین خانوم عیوضی.

نگاه درمانده عیوضی ازدکتر به صورتش آمد و برگشت׃ببخشید دکتر ولی پرستارای جدید هم باید از یه جایی بالاخره شروع کنن یا نه.

معین مهرش را با صدای بلندی کوبید زیر برگه و امضا کرد.

نگاه معین برگشت و با خیره گی دوخته شد توی چشمهایش׃میتونن برن و قبل پرستاری اول احترام به بزرگترو یاد بگیرن.

دندانهایش را کلید کرد روی هم. ظاهرا برنداشتن ماشین برایش خیلی گران تمام شده بود.سرتخته ی عقده ای.همین اول بسم الله شمشیرش را از رو بسته بود.

از زور حرص و ناراحتی اشک توی چشمش جمع شد. اگر جلوی این مرد گریه اش درمی آمد,قسم خورده بود که میرفت و خودش راخفه میکرد.

با صدای خانوم عیوضی به خودش آمد׃خودتو ناراحت نکن عزیزم.. اونم حق داره که نگران مریضاش باشه.... والا دیروزیکی ازدانشجوهای پرستاری جای اینکه شیر مادروبا سرنگ به بچه بخورونه تزریق کرده بود به رگش.....

سرش را با تاسف تکان داد׃فقط خدا بهمون رحم کرد بچه آمبولی چربی نکرد.


romangram.com | @romangram_com