رمان تا آسمان

#تا_آسمان_پارت_732

دو سر ساک را بیشتر باز کرد.اینبار بلند اما مایوسانه خندید׃ای بابا... اینم که زعفرونونقله که...

گفت و متعجب برگشت توی صورتش׃مگه دوستت مشهد نرفته بود....پس این نقلا....?

چشم از فرو رفتگی گونه ی او برداشت وبه آرامی لب زد׃خانومش بچه تبریزه...حتماازونجا گرفته.

انگار هنوز امیدوار بود که دوباره به ساک نگاه کرد׃دستش درد نکنه...ولی حیف شدا

دستش را پیش برد . موهای بازیگوش او را نگه داشت. خیسی اش را لمس کرد وفرستاد سر جای قبلی اشان . با اینکه موهای خیس را ترجیح میداداما آرام لب زد׃موهات خیسه... سردرد میشیا...

نگاهش را روی وسیله ها نگه داشته بود و برنمیگرداند׃خونه گرمه...زود خشک میشه.

گل به دست زیپ ساک را باز کرد و ظرف غذا را به زحمت در آورد.

لبهایش را لمس و خنده اش را جمع کرد ׃میخوای گلو بزار رو کانتر... هوووم...?

لبخند خجالت زده او روی گونه هایش رنگ گرفت. گل را هر چند بی میل ,اما بالاخره از خودش جدا کرد. زیر گاز را روشن کرد. نانها را برید و گذاشت توی سبد. دو مشت سبزی خوردن ریخت داخل بشقابی چهار گوش. تربچه های قرمز را هم به تعداد مساوی دوسرش چید.چهار تا اینورظرف...چهار تا آنور.هر چند لحظه یکبار هم برمیگشت ونگاهش میکرد و در جواب لبخندش ,لبخند میزد.

_گل درست نمیکنی?

آسمان زیر قابلمه را خاموش کرد وبا تعجب برگشت سمتش׃چیکار کنم?

با ابروی بالا رفته بشقاب سبزی را نشان داد׃تربچه ها رو میگم.


romangram.com | @romangram_com