رمان تا آسمان

#تا_آسمان_پارت_730

چشمهایش را بلند کرد. شاید جزو معدود آدمهایی بود که تمام حسهای درونی اش ,توی چشمهایش به حرف مینشستند.

_واقعا... واقعا برا من گرفتی?

جواب او را نه با صدا نه با حرف که باید با دستهایش میداد. جواب او میان همین دستهابود.

باید این واپسین قدم را هم تمام میکرد و دست میگشود برایش و دردهایش را به آغوش میکشید.

فارغ از تلاطم ویرانگرقلبش,نگاهش را آرام نگه داشته بود. لحن بی تفاوتی گرفت׃آره...مشکلش کجاست?

آسمان چشمهایش را با تاخیر از صورتش گرفت و نوازشگرانه دوخت به گلها׃خب...آخه....

کف دستش را با احتیاط کشید رویشان׃همین جوری....?بی مناسبت?

چهار انگشت هر دو دستش را فرو کرد داخل جیب و سرش را کج کرد׃نمیشه بی مناسبت واسه کسی گل گرفت?

آسمان لبخند زد. هر چند بیرنگتر از آن بود که به لبخند تعبیر شود׃میشه.

سری با رضایت تکان داد و نشست سرجایش.

آسمان بلاتکلیف ایستاده بود و به وسیله های روی کانتر نگاه میکرد׃اینا چیه?

سرش هم سو شد با نگاه او׃مامان شام فرستاده...تو ساک غذاست... سبزی و تربچه هم هست توش... اون بزرگه هم ترشیاته...


romangram.com | @romangram_com