رمان تا آسمان

#تا_آسمان_پارت_709

مرد داشت میخندید و خودش کلافه بود.نگاهی به دسته ی بزرگ مریم که حالا لای روبان های نقره ای و سفیدجلوه ی بیشتری پیدا کرده بود انداخت.

برای آسمان هم مریم میخرید و خودش را راحت میکرد?موهای پس گردنش را چنگ زد.

چشم هایش, قرمزها را رد کرد و رسید به غنچه های سفید واکلیل دار.

رز زرد هم دوست نداشت . خرافاتی نبود اماعلی رغم پیامی که برایش نوشته بودندیادش بود که همیشه میگفتند رنگ زرد نماد غم و جدایی ست.

آبی ها هم غیر طبیعی به نظر می آمدند و چنگی به دلش نمیزدند.نوچ بی طاقتی کرد.

چشمهایش رفت سمت محفظه ی شیشه ای و دوباره برگشت. رزهای صورتی حسابی چشمش را گرفته بودند. باورم کن?

لبخند روی لبهایش حالا میان چشمهایش تکثیر شده بود.

نگاه امیدوارش را به نگاه منتظر مرد انداخت׃صورتی باشه...رز صورتی!

****

مقابل در نگه داشت و سوئیچ را بست.چشمهایش برای دیدن دویست و شش چرخید.

میان ردیف ماشینهای پارک شده ی دو سمت کوچه دقیق تر شد. نبود.

نیامده بود?امروز هم?


romangram.com | @romangram_com