رمان تا آسمان

#تا_آسمان_پارت_705

حامد داشت میرفت سمت در که خنده اش تکه تکه شد׃من اگه جای تو بودم همچین فیتیله پیچش میکردم که خواستنو نخواستن یه جا از یادش بره.

حامد رفت ودر بسته شد.

موهایش را چنگ زد. ....حاج خانوم تلفنهایش را جواب نمیداد. اگر هم میداد سرد بود وسنگین. مادرش....مادر همیشه مهربانش چند روزبود که از عطر آغوشش محرومش کرده بود?

حاج خانوم حرف نمیزد وخودش هم روی رفتن نداشت.باید میرفت و با مادرش حرف میزد.

باید دیدن حاجی هم میرفت.

میرفت و میگفت که دست از سر زندگی اش بر دارد. باید با آسمان حرف میزد.. باید باسوزان حرف میزد.

فشار انگشتانش, سرش را عقب کشید. فکر و خیال.. این همه فکر و خیال بی سر و بی ته توی سرش سوت قطاری بی پایان میشوند.

حق با حامد بود. حق با مادرش بود. حق با آسمان بود. حق با همه بود جز خودش.

بلند شد... صدای فریدون را بالاخره خاموش کرد.... سیگارش را خاموش کرد....

چراغها را هم... کاش ی کی هم می آمد و خودش را خاموش میکرد.

کتش را بر میدارد ... شبیه״ مردی در تبعید ابدی״تبعید میشود به دل خیابانها ی انزلی.

خیابانهای انزلی این روزها شبیه زندان شده اند. تاریک اما بی انتها.


romangram.com | @romangram_com