#تا_آسمان_پارت_694
موجها میکوبیدند به دیواره های بار انداز......
به بدنه ی کشتیهای بزرگ و کوچک...
قطره ای افتاد روی دستش
سرش را گرفت سمت آسمان.
کبود بود ...همنشین خاکستر ابرهای پاره پاره.
زمین....دریا...آسمان! ; لبخند زد. این روزها تمام دنیایش خاکستری بودقطره ی دیگری افتاد ..اینبار روی لبهایش... بعدی روی صورتش.
باران گرفته بود...دل خودش هم.
چقدر شبیه هم شده بودند اینروزها.....آ سمان و دلش!
***
نگاه پرتش از آنسوی شیشه,روی ساحل مواج بود و افقی که میان غبار مه و نم باران پائیزی ,دور وکبود به نظر میرسید.
چرخی به گیلاس کوتاه داد و ته مانده ی مایعش را بالا رفت.
حلقش تلخ شد و صورتش جمع. افتاد روی کاناپه و پا جفت کرد روی دسته اش.
romangram.com | @romangram_com