رمان تا آسمان

#تا_آسمان_پارت_683

آنطور که درازبه دراز افتاده بود به عرض تخت,همان بیهوشی مناسبترین کلمه برای وصف حالش بود.کار کردن توی محیط کسالت آوری مثل بیمارستان ,آن هم برای کسی مثل او کار راحتی نبود. با آن جثه ی ظریف و روحیه ی حساس. کسیکه با دیدن یک سوختگی ساده ,آنطور به هم ریخته و بی تابی کرده بود.

نفسش را خالی کرد . قدمهایش را تا پای تخت برداشت و نگاهش کرد. بالش روی صورتش بود و سرش روی تشک.

سرش را کلافه تکان داد و بالش را با احتیاط از روی صورت او برداشت׃این چه طرزخوابیدنه آخه.?

راه نفس آسمان انگار باز شده بود که حفره ی دهانش را با آهی عمیق خالی کرد.چشم روی تنش چرخاند.نیامده بود حتی لباسهایش را عوض کند. یعنی آنقدر خسته بود?

زانو زد پای تخت و مچ پاهای بیرون افتاده ی او را گرفت.جورابهایش را که کند تکانی خورد و انگار که نق زد.

گوشه ی پلکهایش چین خورد׃دختره ی غر غرو.

انگشت شصت او را گرفت توی دست و به آرامی لمس کرد. ناخنهایش کوچک بودند وصاف. دستش بی اختیار بالاتررفت.....تا روی مچ او. نرمی پوستش زیر انگشتان دستش بود.انگشتانش دل دل میزد برای پیش رفتن.

سرش را بلند کرد ونگاهش را داد به صورتی که میان تاریکی اتاق شبیه قرص مهتاب می درخشید.

اگر دست میبرد میان موهایش چه اتفاقی می افتاد?وقتیکه آنطور بی قید و رها پرگرفته بود روی تخت و از دستانش دل میبرد.

تکان خوردن او را که دید,بلافاصله دستش را کشید . صاف ایستاد و گردنش را چنگ زد. داشت چه غلطی میکرد?هرز بازی ?آن هم با زن خودش?

عقب عقب رفت,با پاهایی که نمیرفت. چرخید و رفت بیرون از اتاق و اینبار با لایکوی خودش برگشت.

یک زانویش را گذاشت رو تشک و کمی خم شد. چشمهایش حالا روی نرمی خطوط چهره ی او اشراف داشت. همانقدر آرام ,همان اندازه ساده بودند که توی بیداری.


romangram.com | @romangram_com