رمان تا آسمان

#تا_آسمان_پارت_668

جا داشت اگر,میرفت داخل دیوار.کف دستهایش چسبید به دیوار پشت سر׃خو..خودت...

گفتی....خودت...خواستی...

مات ماند.

_خودت اینجوری خواستی....

از چی حرف میزد? چه چیز را خودش خواسته بود ?چی را خودش گفته بود که خبرنداشت?

پلک زد׃چی ..رو....?

هق زد و نفس شکاند׃یادت...نیست?....خودت گفتی... نمیخوای... منو ببینی....خودت گفتی...نمیخوای... جلو... چشمت ...

لعنتی ....صدایش از چی اینطور بریده بود?

با دست آزاد یقه ی مانتو اش را چنگ زد و کشیدش جلوتر׃حرف تو دهن من میزاری?من کی همچین غلطی کردم...?من کی گفتم خودتو زندونی کن اینجا?

فریاد بلندش گلویش را سوزاند׃من لعنتی کی گفتم بست بشین تو این .....

ناگهان جرقه توی ذهنش روشن شد.یادش آمد. واو به واو حرفهایی که زده بود. لحظه به لحظه ی آن روز نحس. چند ماه گذشته بود?پنج ماه....شش ماه...?

انگشتانش شل شد اما رها نه.


romangram.com | @romangram_com