رمان تا آسمان

#تا_آسمان_پارت_666

خوب نمیخواست دیگر. خواستن که زوری نبود.

یک دور ازآشپزخانه تا ته سالن را رفت و دوباره برگشت. نمیخواست?چرا?باید دلیلش را هم می گفت...

دست روی گردنش کشید. احساس خفگی میکرد. کراواتش را کشید و کوبید روی کانتر.

لعنت به این احساساتی که افسار نداشت. این چه مرضی بود که به جانش افتاده بود?.

یک نخ سیگار میخواست. آرام نمیگرفت. آرام نمیگرفت. سیگار آرامش میکرد?فندک کشید زیر فیلتر سفیدرنگ باریک و پک عمیقش را توی سینه نگه داشت.

میرفت توی اتاق?در به هم میکوبید?در به رویش قفل میکرد?

دکمه ی پیراهنش را باز کرد و نفسی بلعید.پک بعدی را با حرص گرفت و خاکسترش

را رها کرد روی کانتر.

نمیخواست جلوی چشمش باشد.? مگردست خودش بود?انگشتانش را مشت کردومشتش را کوبید روی صفحه کانتر. سیگار اول را تمام کرده نکرده دومی را آتش زد.

نگاهش روی درو دیوار خالی پر گرفت. خالی بود از او. مثل همیشه. مگر زن این خانه نبود?مگر نباید خانه اش را گرم میکرد?

پس چرا توی اتاق بود?چرا نبود?

موهایش را چنگ زد׃وای...وااای....


romangram.com | @romangram_com