رمان تا آسمان

#تا_آسمان_پارت_656

لبخند بی حواسی زد.

کیفش را روی دوش جا به جا کرد و چرخید سمت درهای خروجی. صدای ناله می آمد.

در ها ی چرخان باز شد و مردی روی تخت روان با دو پرستار از کنارش گذشت.

دست باند پیچی شده اش کوتاهتر از دیگری بود.

دلش ریش شد. دستش را قطع کرده بودند?

دست روی قلبش گذاشت .گریه اش گرفته بود׃میگم..چیزه....چن ماه به چن ماه بخشامونو عوض میکنن.

قهقهه ی بلندش را که شنیدعصبانی شد.

_چیه ...?نیومده پشیمون شدی ?

روی سایه خور پله های دایره ای عریض خروجی نفسی از هوای تازه گرفت یاد مردافتاد.یعنی قرار بود هر روز از این قبیل صحنه ها ببیند.? عمق فاجعه انگار تازه داشت برایش روشن میشد׃کاش می افتادم بخش اطفال.

_دیوونه ای به قران.....مزخرفترین بخشه... ونگو وونگ بچه ها مگه میزاره آدم یه دیقه کپه ی مرگشو بزاره?

پله ها را به سمت درب بزرگ ورودی دوید پائین و بطری را دوباره گذاشت روی لب.شب زنده داری هزار بار می ارزید به دیدن همچین صحنه های فجیعی.

_کجایی الان?


romangram.com | @romangram_com