رمان تا آسمان

#تا_آسمان_پارت_643

״_ببین!..میتونیم یه آبشار مصنوعی بزنیم... یه برکه ی خوشگلم کنارش...

دستش را کشیده بود تا پشت پنجره های آفتاب گیر׃دورشم ازون نرده های خوشگل سفیدمیزنیمو و یه عالمه اردک میندازیم توش...

محمد قهقهه زده بود به ذوق و شوق صدایش׃آخه تورو چه به این حرفا جغله?تو بروصبح به صبح شیرو بیسکوئیت مادرتو بخور...

حرصش گرفته بود از این لحن پر مدعا׃ اِ...مسخره نکن دیگه محمد... جدی اما...

محمددست روی دهان چسبانده و سکوت کرده بود׃بفرما...خوبه اینجوری?

چقدر که خندیدن آن روزها ساده بود׃عالی....توشم ازون کاشیای کوچولوی فیروزه ای میزنیمو یه عالمه هم گل پیچک میکاریم دورش...

دستهایش را با پیروزی کوبیده بود به هم׃واای چه شود...

_حالا نمیشه فقط اون آبشاره باشه?

چشم سفید کرده بود برای او:معلومه که نه.. باید همه ی قسمتاش باشه.... هم برکه هه...

هم آبشاره... هم نرده هه.. همم اردکا..

محمد مثل همیشه شانه بالا انداخته و دست سپر کرده بود برایش׃شرمنده .... خودت برو و زبون چربو چیلیتو به کار بنداز... شاید تونستی حاجی رو راضی کنی....به حرف من که گوش نمیده.... تازه داداش مهرادم فک نکنم خوشش بیاد.

بادش خوابیده بود. آن همه نقشه کشیده و برنامه ریخته بود. حتی فکر جای خواب اردکهایش را هم کرده بود:یعنی میگی مهراد نمیزاره?


romangram.com | @romangram_com