رمان سلطان

#سلطان_پارت_615


تو فاصله ی کمی ازم ایستاد.

نبض کنار شقیقه اش و فکی که سخت منقبض شده بود و رگ باد کرده ی کنار گردنش خبر از آرامش قبل طوفان می داد.

انگشت اشاره اش رو محکم روی قفسه ی سینه ام کوبید و از بین دندون های به هم چفت شده اش غرید:

_خیلی خب...آزادی که بری...

سکوت کرد.

نفسش رو عمیق بیرون داد،هرم داغ نفس هاش که روی صورتم پخش شد دلم لرزید.

دوباره از یاد آوری اون زن بغضم گرفت،چقدر راحت گذاشت برم.

_اما پات رو که از عمارت گذاشتی بیرون دیگه فکر برگشت رو از سرت دور کن اسب وحشی.

دستام رو از این همه بی رحمیش مشت کردم.

بااینکه هراس داشتم از اون همه خشم و عصبانیتش ولی بازم دل جراتم رو از دست ندادم.

_می رم و مطمعن باش که دیگه بر نمی گردم.

تو ام بهتره بری پیش زن و بچه ات.

حریصانه بازوهام رو گرفت...

از درد لبم رو به دندون گرفتم و تا سر حد مرگ ترسیده بودم.

romangram.com | @romangram_com