رمان سلطان

#سلطان_پارت_556


نفس چند بار پلکهایش را بهم زد،با اینکه حالش گرفته شده بود،دلش نیامد تا چیزی بگوید.

لبخند زد.

وقتی دید که سلطان کمی آرام شده او هم دل و جرعت حرف زدن پیدا کردو حس کرد که سلطان الان به او نیاز دارد،برای آرام شدنش.

کف دو تا دستش را بالا آورد و روی سینه ی مردانه ی سلطان گذاشت و همانطور که خیره به چشمان وحشی سلطان بود با صدای که سعی داشت لبریزش کند از محبت و عشق وآرامش نجوا کرد:

_ایرادی نداره عزیزم ،هروقت تونستی و موقعه اش شد عروسی می گیریم.

و روی پنجه هایش ایستاد و آرام چانه ی سلطان را بوسید و هینی که با شیطنت ابرو هایش را درهم کشیده بود دستش را روی لبش کشید و نالید:

_وایی خدا ریشات لبم رو سوراخ کردن،خیلی بلندشون کردی،مثل سوزن شدن،آخه شاید یه بیچاره ای دلش بخواد ببوستت باید چکار کنه.

سلطان نخندید اما اخمش کمی کمرنگ تر شد.

آرام روی صورت نفس خم شد و هینی که اورا میان بازوان مردانه و قویش حبس می کرد بوسه ای به پیشانی نفس زد ،لبش را بر نداشت و همانطور چسبیده به پیشانی نفس با صدای بمی لب زد:

_شرمنده اسب وحشی.

نفس لبخندی پر از عشق زد و چشمانش را آرام بست و همانطور که خودش را میان بازوان سلطان تکان می داد و غرق در گرمای آغوش امن مردانه اش شده بود، زمزمه کرد:

_دشمنت شرمنده عزیزم.

سلطان دوباره بوسه ای به پیشانی نفس زد و...

بعد لحظه ای کوتاه سلطان آرام خودش را از نفس جدا کرد .

romangram.com | @romangram_com