رمان سلطان

#سلطان_پارت_508


سامیار که تا آن لحظه روی تخت دقیقا کنار نفس نشسته بود ،زبان گشود و با لحن عصبی گفت:

_تو هولش دادی برادرمن ،د...وقتی قاطی می کنی دیگه نمی فهمی که چکار می کنی؟،

سلطان هینی که به چشمان نفس خیره بود،با لحن آرامی زمزمه کرد:

_باور کن من اصلا نفهمیدم چی شد اصلا یادم نمیاد.

نفس که خوب به این خصوصیت اخلاقی سلطان واقف بود.

سری تکان داد و با وجود سوزش دستش لبخند محوی زد و خیره به چشمان وحشی امیرسام لب زد:

_اشکالی نداره،می دونم حواست نبود.

خودش هم از تغییر رفتارش نسبت به این مرد مغرور تعجب کرده بود،حتم داشت که اگر چند روز پیش بود صد در صد الان رفتارش با امیر سام کاملا پرخاشگرانه بود ،ولی حال این عشق لعنتی چه بلایی به سر دلش آورده بود که آنچنان نسبت به پرخاشگری های این مرد سازشگر شده بودو سکوت می کرد.

برای یک لحظه نگاهشان آنچنان درهم گره خورد که گویی آن دو را به عالمی دگر برده بود که تکانی نمی خوردن.

آن دو که در حال و هوای عاشقی به هم خیره بودن ،با صدای مردانه ی سامیار به خودشان آمدن،امیرسام که تازه متوجه ی نگاه پر التهابش به نفس شده بود تاب نیاورد و روی یک پاشنه چرخید و به سرعت از اتاق خارج شد،اصلا متوجه نشده بود که سامیار چه گفته بود فقط درآن لحظه بی نهایت احساس گرما می کردو فضای اتاق برایش بسیار سنگین شده بود.

با حرص وکلافگی دستگیره ی اتاقش را مشت کرد و همزمان که فشارش می داد وارد اتاقش شد.

دررا آنچنان محکم به هم زد که برای یک لحظه خودش هم از صدای در به خود لرزید.

چه بلایی به سرش آماده بود،چرا دیگر اختیار چشمان سرکشش را نداشت.

کلافه تکیه اش را از در اتاق برداشت و هینی که نفسش را عمیق بیرون می داد به سمت میز کارش رفت ،کشو را بیرون کشید و جعبه ی طلایی رنگ سیگارش را برداشت.

romangram.com | @romangram_com