#شروعی_دیگر_پارت_410


نگاهش رو از چشم‌هام گرفت و درحالی که "چشم خانوم" رو زمزمه می‌کرد به طرف پذیرایی رفت.

کنار آقای تهرانی نشست و چشمم افتاد به تنها صندلی خالی‌ای که درست رو به روش بود.

دستم رو بند پایین لباسم کردم و روی همون صندلی نشستم.

آقای تهرانی گلویی صاف کرد و گفت:

_پارسا جان در جریان هستی که برای چی امشب مزاحمتون شدیم.

بابا با احترام سری تکون داد و گفت:

_مراحمید.

آقای تهرانی دستی به رونش کشید و مکثش وقفه‌ی کوتاهی بین کلامشون انداخت:

_از قدیم و ندیم گفتن ازدواج سنت پیامبره، دلیل قرار امشب هم خواستگاری دختر گلمون پانیذ برای شاهرخ هست.

با شرم سر پایین انداختم و لبم رو به دندون گرفتم.

امشب همه چیز علنی می‌شد و من چقدر خوشحال بودم.

درسته می‌ترسیدم از اتفاقی که به تمام گذشته‌ام رنگ غم داده بود؛ اما حالا که شاهرخ مرد و مردونه قدم جلو گذاشته بود؛ قلبم مالا مال از خوشی بود حسی مثل به مشام کشیدن بوی گل یاس تو وجودم رخنه کرده بود؛ ولی یک چیز این وسط کم بود.

اونم نبودن ارسلانی بود که کم از برادر برام نداشت.

چی می‌شد ماه عسلشون رو کمی به تعویغ مینداختن؟

یا بهتره بگم چی می‌شد شاهرخ کمی صبر می‌کرد تا هم شهاب و هم ارسلان برگردن و توی مراسم خواستگاریمون حضور داشته باشن؟

با صدای بابا از فکر بیرون اومدم:


romangram.com | @romangram_com