#سایه_پارت_689
پریشان اطرافش را کاوید هیچ اثری از مرد رویاهایش نبود .طنین گرم صدای آرمین هنوز هم در گوشش زمزمه میشد ،از اینهمه بدبختی گریه اش گرفت
آشفته وغمگین از محضر بیرون آمد و در زیر باران بهاری به راه افتاد چقدربوی بهار را دوست داشت واز اینکه با اینهمه غصه ودرد نمی توانست از این فصل زیبا لذت ببرد غصه دار بود.حضور آرمین در زندگیش حکم یک بهار بود بهاری که خیلی زود تبدیل به خزان جدایی شد بود.
در عالم وهم انگیز خیالش غرق بود و نمی دانست اصلا کجاست وچقدر راه رفته است .روح وتن خسته اش ازدرد معترض بودند واو همچنان پیش میرفت .دیگر هیچ برایش مهم نبود ،همه فکر وذهنش تنها درگیریک سوال بود، چطور میخواهد سالهای بی آرمین را به سر کند ؟.
وارد کافی شاپی که برای اولین بار با آرمین قرار گذاشته بود ؛شد . همه وجودش داشت مخالفتش را به تصمیمش اعلام میکرد نگاهش را به میز ته سالن انداخت همانی که آرمین آن روز انتخاب کرده بود دختر وپسری جوان پشت آن میز نشسته بودند وبا لبهای پر ازخنده درگوش هم پچ پچ میکردند . چقدرحالت نگاهشان با آنروز آندو فرق داشت.با تنی خسته وخیس پشت یکی از میزها نشست وبی اختیار نگاهش را به ساعت روبرویش انداخت .ساعت نزدیک شش عصر بود.قرار آنروزش با آرمین هم شش عصر بود . با یادآوری آنروزقلبش در سینه فشرد شد و حلقه اشک درچشمانش نشست .همان روزی که آرمین خشک وعتاب انگیز مقابل رویش نشست وبا سنگ دلی تمام کوتاهی عمر زندگیشان را مشخص وتعیین کرده بود اگر میخواست سرقرارش با آرمین باشد تنها دوماه دیگر از این قرار لعنتی باقی مانده بود ،قراری که آرمین معین کرده بود .دو ماه وبعد یک عمر جدایی...........
نگاهش را به برگه ای که روی میز وجلو رویش حکم نابودی اش را یاد آور میشد ؛انداخت ، به نشان ترازوی روی سربرگ ، این ترازو برایش در برگیرنده هزاران مفهوم بود ، مفهومی که تنها اورا به جرم زن بودنش محکوم به نابودی کرده بود ،اوهم به ماننده همه همجنسانش حق انتخاب نداشت ،تنها باید انتخاب میشد و این چه حکم ناعادلانه ای بود ،حکمی ظالمانه برای او وهمه موجوداتی که اسم زن را یدک میکشیدند
با صدای پیشخدمت به خود آمد
-خانم چی میل میکنید
-یه لیوان آب ......لطفا خنک باشه
پیشخدمت با گفتن چشم از کنارش دور شد .خدایا چرا داشت خاطرات آنروز را تکرار میکرد چه چیزی را میخواست ثابت کند اینکه قرار زندگیش با آرمین ازاینجا شروع شده ودرهمین جا هم باید خاتمه یابد
خسته بود وآشفته ،ذهن خسته اش تنها یک چیزرا او میخواست !...... آرامش برای همیشه
-سایه !تو اینجایی
دوباره هم اشتباه میشنید چهره وصدای آرمین با همه روح وروانش در هم آمیخته بود واو قادر نبود از ذهن خارجش کند
با قرار گرفتن دستی برشانه اش وحشت زده به طرفش برگشت آرمین بود چشمانش را یکبار بازو بسته کرد .خود خودش بود واواینبارتوهم نزده بود ،درست مثل روز خواستگاری .........
آرمین با لحنی از خشم کنترل شده گفت :
-تو اینجا چه میکنی ؟می دونی چقدر دنبالت گشتم
نگاهش کرد خیره ومستاصل انگار این دیدار آخرش بود
-چرا اینهمه بی ملاحظه ای !
با صدایی که در آن لرزشی محسوس بود آرام نجوا کرد
-متاسفم!
با خشونت وخشم به روی میز خم شد وبه تندی گفت :
-فقط متاسفی ،تو به فکر هیچ کس نیستی ،مامانت داره ازغصه دق میکنه وتو اینجا راحت نشستی ....
romangram.com | @romangram_com