رمان سایه

#سایه_پارت_648

-شاید اما اون عادت نداشت دست به وسایل من بزنه

با بی خیالی گفت :

-حالا زده؛ می بینی که نیست

با صدای بسته شدن در با وحشت به نازنین زل زد؛ نازنین هیجان زده گفت :

-بفرما اینقده دس دس کردی تا آقا شیره سر رسید

مضطرب پرسید :

-یعنی خودشه ؟

سرش را یک وری تکان داد وبا لودگی گفت :

-نه عمشه !آخه خنگول مگه غیر شمادوتا کس دیگه ای هم کلید اینجا رو داره

-آخه این موقع ر......

اما با دیدن قامت بلند آرمین در چهار چوب در ادامه حرف در دهانش ماسید .آرمین قدمی به درون اتاق گذاشت وروبرویش ایستاد . صورت مقابل صورت ،چشم در چشم ، نگاهی گرم وپر امید در نگاهی سرد وافسرده ، نگاهش رنگ التهاب همیشگی را نداشت ، اما بازهم نافذ وگیرا بود .شیرین ودلپذیر.......هاله ای از نگرانی عمیقی چشمان همیشه غمگینش را پوشانده بود .

با لبخندی از سرشوق این جنگ نابرابر نگاه را درهم شکست و سلام کرد ، سلامی گرم وامید بخش ،با دنیایی از مهر ومهربانی !....اما جوابش به گرمی ومهربانی سلامش نبود ،چندش وسرد ،تلخ وگزنده !..... استخوان سوزتر از سرمای صحرای سیبری

این جواب تلختر از جام زهر آرمین را از خواب خوش خیال بیرون پراند پس سایه اش برنگشته بود که بماند ،نگاهش رنگ تردید گرفت و با صدی خفه ای پرسید

- اینجا چی می خواین ؟

با وحشت وترس یک قدم به عقب برداشت لحظه ای سکوت محض برقرار شد؛آرمین با نگاهی مبهم و عمیق به او خیره شده بود .در زیر این نگاه سنگین نفس کشیدن چقدر سخت شده بود .آرمین با اخمی غلیط دوباره کمی بلندتر ازقبل گفت :

-پرسیدم اینجا چی می خوای ؟

همه وجودش لرزش گرفته بود ،ناشیانه آب دهانش را قورت داد ونجوا کرد

-شناسنامه.....شناسنامه مومی خوام .......اون دسته توهه ؟

در حالی که با موشکافی آنالیزش می کرد آرام گفت :

-آره دست منه !.....حالا می خوای چکار کنی ؟

از طرز نگاه وکلامش برآشفت و به تندی گفت :


romangram.com | @romangram_com