رمان سایه

#سایه_پارت_630

روی لبه تخت نشست وبا دست کنارش را نشانه رفت وگفت :

-منتظر چی هستی بیا شروع کنیم دیگه

در عمق نگاه قهوه ای غمگینش دودلی موج میزد .با تردید آهسته گفت :

-یعنی باز روسرم واروش نمی کنی ؟

باید تغییر می کرد ؛بایداز هرچیزی که غمگین وافسرده اش کرد بود دوری میکرد و به سالهای قبل برمیگشت ،به وقتی که خوشحال وسرحال با هزاران آرزو به همراه نازنین برای آینده اش نقشه می کشید

آهی از سرحسرت کشید وگفت :

-نترس !از گرسنگی زیاد روده کوچیکه داره روده بزرگه رو گاز میزنه

ساغر ذوق زده با لبخندی پهن که حکایت از شادی کوچک درونش بود کنارش نشست وگفت :

-درسته که دیگه بابا نیست اما روحش همیشه کنارمونه واز ناراحتی وغصه ما غصه داره بیا برای شادی روح اونم که شده شاد زندگی کنیم

از خودش شرمش آمد که خواهر کوچکش هم داشت نصیحتش میکرد

-آفرین به ابجی کوچیکه خودم که اینهمه بزرگ شده ومن متوجه نشدم

با رنجش گفت :

-سایه داری مسخره ام می کنی؟

در همچین مواقعی آرمین با لبخند شیرینش جوابش میداد (مگه جراتشو دارم )

چه شیرین بودند آن روزهای به طعم عسل وبا چه عمر کوتاهی ،درست مثل همه شادیهای کودکانه اش

با کشیدن نفسی عمیق یاد آرمین را ازروی پرده ذهنش کنار زد و به ساغر گفت :

-نه عزیزم !فقط از اینکه به جایی رسیدم که توهم نصیحتم می کنی ؛از خودم دلگیرم!

چانه ساغر لرزش گرفت وبا بغضی که راه گلویش را گرفته بود گفت :

- قصدم اصلا نصیحت کردن تو نبود اینو برای آرامش خودم می گم

سنگینی درد ساغر را حس میکرد واز این درد بی اختیار قلبش به درد می آمد

-می دونم !......اصلا ولش کن ......از نازنین خبری داری؟


romangram.com | @romangram_com