رمان سایه

#سایه_پارت_611

خانم مهربان درون اتاقک نگران ومضطرب کنارش زانو زد وپرسید

-حالت خوبه عزیزم ؟.......اتفاقی افتاده !

با نگاهی مغموم وپر از اشک به او خیره شد احساس حقارت و بدبختی می کرد چرا بهار به او دروغ گفته بود . سرش را به علامت نفی چند بار تکان داد وبا سستی از جا برخاست

به محض فرود آمدن اتاقک آسانسور در لابی وباز شدن درب شیشه ای سریع از مقابل چشمان حیرت زده نگهبان گذشت و با سرعت خودش را به بیرون رساند

احساس خفگی وخفقان می کرد وبه هوای آزاد نیاز مبرمی داشت .روی اولین پله نشست وبا شدت شروع به گریستن کرد لحظه ای طولانی همانجا نشست ودردل به غروب غم انگیز زندگیش با آرمین اندیشید غروبی که هرگز امیدی به طلوعش نداشت

-سایه !چرا توی این سرما اینجا نشستی؟

از تن صدایی آشنا سر برگرداند و قامت بلند آرتین را پشت سرش دید آرتین با چشمانی بهت زده ونگران او را می نگریست

از جا برخاست و رودر رویش ایستاد و در عمق چشمان نگرانش خیره شد و با صدایی گرفته از بغض خسته وملتمسانه گفت :

-آرتین خواهش می کنم بهم بگو!...بگو همه اونچه رو که شنیدم دروغ بوده ؟

یک تای ابرویش بی اختیار بالا رفت ومتعجب گفت :

- تو داری از چی حرف می زنی ؟

بغضش شکست و با گریه گفت :

-از همه دروغهایی که تو وخانواده ات بهم گفتین

-سایه باور کن من نمی دونم منظور تو چیه واصلا در مورد چی حرف می زنی

یک قدم به سمتش برداشت و با چشمانی گستاخ ولحنی تند گفت :

-آرتین بهم بگو چرا و به چه هدفی آرمین سر راه زندگی من قرار گرفته؟

نا باورانه گفت :

-سایه تو!.......

با صدایی لرزان وآشفته گفت :

-آره من همه حرفهای شما رو شنیدم ،حالا بهم بگو چرا آرمین از من متنفره ؟

آستین پالتواش را گرفت وگفت :


romangram.com | @romangram_com