#سایه_پارت_609
حرفهای بهار تا ساعتها ذهنش را به خود مشغول کرده بود بهار به او گفته بود که آن روز تنها برای صحبت با رئیس دانشگاه در مورد مشغول شدنش به عنوان استاد به همراه آرمین به دانشگاه رفته وهیچ رابطه ای بغیر از دوستی خانوادگی بین او وآرمین نیست
نگاه پاک وبی آلایش ولحن صادقانه کلام بهار قلب او را به روی حقیقت روشن کرده بود ودلش می خواست به این جریان واقع بینانه فکر کند
فصل بیست وششم
قصه مرگ درد آور بهراد و خیانتی که در حقش روا شده بود چیزی نبود که به راحتی بتواند از ذهن آرمین پاک کند او همیشه در نگاه سرد وبی تفاوتش غمی عمیق را حس می کرد وحالا به خوبی می دانست که این نگاه پر درد از چه چیزی نشات می گیرد
حالا درک میکرد که چرا نگاه آرمین پر از شک وتردید است ونمی تواند به کسی اعتماد داشته باشد،
می خواست به مرد زندگیش بابت اینهمه معرفت ومردانگی که دروجودش نهفته بود افتخار کند وبه خود ببالد
خسته روی اولین نیمکت پارک نشست آفتاب بی رمق زمستان در حال غروب بود اما طلوع حسی گرم وپرحرارت در قلب او سر آغاز فصل جدیدی در زندگیش بود
او دیگرزیر وبم احساسات همسرش ،مردی که همه زندگیش بود را می شناخت و می دانست چه دردی در درونش نهفته است وباید با چه مرهمی او را مداوا کند، حالا می دانست که آرمین بیشتر از هر چیزی به پاکی وصداقت او نیاز داردبه یکرنگی ومحبتش .......... و باید به او ثابت می کرد که به مانند نگار خیانتکارنیست که با کوچکترین نگاه ه*ر*ز*ه ای از هم بپاشد وراه خیانت درپیش گیرد
از جا برخاست و قدم زنان از پارک خارج شد . به مادرش گفته بود به تنهایی احتیاج دارد وساعتی برای پیاده روی می رود
تنها به یک چیز می اندیشید آرمین وآینده اش با او
از اینکه به او اعتماد نکرده بود وحتی یکبار هم به او فرصت اثبات خودش را نداده بود احساس ندامت می کرد او در تمام طول این مدت تنها با سکوتی تلخ آرمین را که به او التماس می کرد برای یکبار هم که شده باورش کند آزار داده بود
آنقدر در افکار خودش غوطه ور بود که اصلا نفهمید چه وقت وارد اتاقک آسانسور شده،دکمه هفت را فشرد . نگاهش بی اختیار به روی آیینه روبرویش افتاد چقدر رنگ پریده وضعیف شده بود گودی پای چشمش بیشتر از هرچیزی توی ذوق می زد .در طول این مدت حتی یکبار هم رغبت نکرده بود خود را درآیینه ببیند
درد خیانت وبی وفایی آرمین وسپس مرگ جانکاه پدر مهربان و دلسوزش واقعا او را از درون ازهم پاشیده و نابود کرده بود و احساس یاس و نا امیدی به وجودش چنگ انداخته بود
درب شیشه ای آسانسور به رویش گشوده شد چقدر دلتنگ خانه و زندگیش بود برای دیدار جزء جزء اجزای خانه اش بی قراروبی تاب بود انگار که سالها از این خانه دور بوده است
کلید را در قفل چرخاند ،از هیجان دستانش بی اختیار می لرزید ، لحظه ای چشمانش را برهم فشرد و نفس عمیقی کشید،چه رایحه خوش عطری داشت بوی زندگیش !......... اینجا خانه اش بود؛خانه رویاهایش ،جایی که قرار بود یک عمر در کنار مرد آرزوهایش زندگی کند ؛اینجا جایی بود که آرمین !مردی که برای اولین بار قلبش را به تپش انداخته بود به عشقق به اواعتراف کرده بود
درب را گشودوقدمی به درون خانه گذاشت اما صدای فریاد گونه آرتین او را همان جا میخکوب کرد
-من بهت هشدار داده بودم آرمین !..........بهت گفته بودم هیچ وقت اجازه نمی دم سایه رو بیشتر از این اذیت کنی
آرمین پر از خشم جواب داد:
-تو اصلا کی هستی که به خودت اجازه دخالت توی زندگی خصوصی ما رو می دی
وجود آرمین در خانه در این ساعت از روز باعث تعجبش بود
- سایه جزءزندگی خصوصی تو محسوب نمی شه ،فراموش کردی با او چه قراری گذاشتی!
romangram.com | @romangram_com