#او_مرا_کشت_پارت_243
به سمت غذا رفتم و غذا رو کشیدم.
همه مشغول شدیم، امیر کنار هال نشسته بود و نگاه‌مون می‌کرد.
رضا: بیا بخور خیلی خوشمزه‌ست.
- تو بخور یه وقت عقب نیفتی. انگار چی داره می‌خوره!
یاسر: جون تو نخوری از دستت رفته!
- تو نگران نباش، یه وقت خفه نشی.
- نه مواظبم.
بابک: شراره خانم دست پختتون خیلی خوبه. من فکر کردم فقط تو کامپیوتر نبوغ دارید، الان می‌بینم تو آشپزی هم خیلی خوب هستید.
رضا: هنر دیگه‌ای هم دارید و رو نمی‌کنید؟
-اره.کم کم رو می‌کنم که یه وقت هیجان زده نشید.
همه خندیدن، فقط امیر نگاه می‌کرد.
دوباره همه مشغول خوردن بودن. یواشکی بهش نگاه کردم، داشت ما رو نگاه می‌کرد.
- یکم می‌خورید براتون بیارم؟
امیر: لازم نکرده. فکر کردی من هم مثل اینا گول این مظلوم نماییت رو می‌خورم؟ تو باغ خوب با رایان گرم گرفته بودی چه نقشه‌ای داری؟
از جام بلند شدم بقیه هم ساکت بودن. دیگه داشت از صبرم سو استفاده می‌کرد.
- فکری همه مثل خودت عوضین که به دیگران نارو بزنن؟ من مثل تو نیستم. اگه با تهمت زدن به من می‌خوای وجدانت رو آروم کنی بدون که کور خوندی، امیدوارم از عذاب وجدان بمیری.
کیفم رو برداشتم و به طرف کوچه رفتم. سوار ماشین شدم.
به یاسر که دنبالم اومده بود توجه نکردم و با بیشترین سرعت رفتم.
اشک‌هام همین‌جور می‌ریخت.
موبایلم پشت هم زنگ می‌خورد، گوشیم رو پرت کردم، دیگه صدایی ازش نمی‌اومد.
چند بار به فرمون مشت کوبیدم.
- لعنت بهت، لعنت بهت.
هوا روشن شده بود. به خونه رسیده بودم، از دیشب یه سره اومده بودم. چشمام ورم کرده بود.
درو باز کردم و رفتم تو. خودم رو با همون لباس‌ها پرت کردم رو تخت.
romangram.com | @romangram_com