#او_مرا_کشت_پارت_237
تی‌شرت امیر رو تو ساک گذاشتم که بعدا بهش بدم.
در رو بستم و کلیدها رو دادم به سریدار، سوار ماشین شدم.
به طرف آدرس رفتم. حس کردم یکی داره تعقیبم می‌کنه، یواش‌تر رفتم، اون هم سرعتش رو کم کرد.
نمی‌تونستم تو تاریکی ماشینش رو تشخیص بدم.
سرعتم رو یکم بیشتر کردم، اون اومد دنبالم. دم یه سوپر نگه داشتم و رفتم تو مغازه، حالا از تو شیشه می‌دیدمش، یه ماشین سفید بود؛ ولی سرنشینش دیده نمی‌شد. انگار داشت با موبایل حرف می‌زد.
یکم خرید کردم و از مغازه اومدم بیرون، سوار ماشین شدم.
نگران ضبط صوت بودم، هر کسی که بود نباید دستش به ضبط می‌رسید.
اول آروم حرکت کردم و چند تا ماشین ازش فاصله گرفتم؛ ولی بعدش پام رو گذاشتم روی گاز و با سرعت رفتم. حواسم به آیینه بود.
نمی‌دونم گمش کردم یا نه. ماشین رو تو یه کوچه نزدیک آدرس پارک کردم و پیاده شدم، آدرس چند تا کوچه اون ور‌تر بود.
به آدرس رسیدم، بغل خونه یه باغ بود. زنگ نزدم و از دیوار باغ تو حیاط رو نگاه کردم، دیوار کوتاه بود.
چند نفر تو خونه بودن.
یاسر تو حیاط بود، گوشیش دستش بود و داشت حرف می‌زد.
بعد قطع کرد در و تند رفت تو.
از دیوار بالا رفتم و پریدم تو حیاط.
آروم رفتم لب پشت پنجره.
امیر رو دیدم، اون این‌جا چیکار می‌کرد.
امیر: مگه نگفتم حواستون رو جمع کنید اون خیلی زرنگه؟
یاسر: حمید می‌گه خیلی مواظب بوده؛ ولی فهمیده.
- بی عرضه‌ها همه‌ش بلدین گند بزنین. نمی‌دونید که اون خیلی زرنگه؟ اگه اون ضبط رو نیاره چی؟
محمدی: میاره. اگه نمی‌خواست چرا زنگ زد و گفت میاره؟ در ضمن خودت اون شب چرا پیداش نکردی؟
- نمی‌تونستم زیاد تو اتاقش بمونم، ممکن بود شک کنن.
رضا: ولی به نظر من اون میاد.
امیر: نمی‌دونم چرا آدمی مثل اون باید بهمون کمک کنه!
محمدی: نامی گفته به خاطر اون پسره علی موافقت کرده.
romangram.com | @romangram_com