#او_مرا_کشت_پارت_191
بعد رایان من رو به سمت دیگه‌ای برد، انگار دوست نداشت که به شروین نزدیک بشم.
- چیزی لازم ندارید؟
- نه ممنون.
- بشینید تا بگم براتون نوشیدنی بیارن. امشب که دست من رو رد نمی‌کنید؟
- چی بگم!
- پس اکی شد.
رایان رفت سمت میزی که پر از نوشیدنی بود.
سرم رو چرخوندم و از دور امیر رو دیدم، داشت با چند نفر حرف می‌زد.
استرس داشتم؛ ولی چند تا نفس عمیق کشیدم تا به خودم مسلط بشم.
سرش را به سمت من چرخوند، من رو دید؛ ولی دوباره مشغول حرف زدن شد.
بعد از چند ثانیه دوباره برگشت، انگار شوک بهش وارد شده بود. چشم‌هاش از تعجب گشاد شده بود. باورش نمی‌شد که من اون‌جا باشم.
رایان با نوشیدنی اومد سمتم و یه لیوان بهم داد. امیر هنوز بهم خیره شده بود، لیوان رو به طرفش‌گرفتم جوری که تو دیدش بود و بعد لیوان رو بالا بردم. پوزخندی بهش زدم و لیوان رو سر کشیدم.
داشت دیوونه می‌شد. صورتش سرخ شده بود، دست‌هاش رو مشت کرده بود.
از اونا جدا شد و به طرف ما اومد.
«وایی اومد، آروم باش کاری نمی‌تونه بکنه»
خودم رو به صحبت با رایان مشغول کردم.
ولی بدجور استرس داشتم.
- سلام.
سرم رو به سمتش چرخوندم، چشم‌هاش قرمز شده بود.
رایان: امیر این‌جایی!
رایان دید که امیر از دیدنم تعجب کرده، انقدر قیافه‌اش تابلو بود که هر کسی می‌فهمید.
رایان: امیر جان شراره خانم چند تا ویلا اون ورتر زندگی می‌کنن. خیلی جالبه نه؟
- بله خیلی، از دیدنتون خوشحالم.
دستش رو به سمتم دراز کرد. مجبور شدم باهاش دست بدم. انقدر دستم رو فشار داد که حس کردم انگشتام داره می‌شکنه.
romangram.com | @romangram_com