#او_مرا_کشت_پارت_170
لرزش دست‌هام بیشتر شده بود. هولش دادم عقب.
- اصلا فکر نکردی که باهام چیکار کردی؟ با خودت گفتی کی از این احمق‌تر، برم سراغ این. با خودت گفتی می‌رم سراغ دختر ته تغاری حاجی اونوقت اون هم حس می‌کنه که من چی کشیدم همون بلا رو سر دخترش میارم. ابروش می‌ره، پولش می‌ره و دل من هم خنک می‌شه.
- من فقط می‌خواستم حاجی حس من رو داشته باشه، فقط همین. گفتم بعد یه مدت تو هم می‌ری سراغ زندگیت.
- چه جالب راست می‌گی، با خودت گفتی من به انتقامم می‌رسم و بقیه هم برن به درک. با خودت گفتی چند وقت می‌گذره، حاجی هم که دختر عزیز کرده‌اش رو ول نمی‌کنه. تو ناز و نوازش ازش مراقبت می‌کنه، دختره هم بعد از مراقبت خانوادش همه چی رو فراموش می‌کنه و زندگی جدیدی رو شروع می‌کنه، بعد همه چی به خوبی و خوشی تموم می‌شه. قصه ما به سر رسید کلاغ به خونه‌اش نرسید. مگه نه، همین تو فکرت بود نه؟ گفتی به سال نکشیده می‌دنش به یکی از همون بازاری‌های پولدار و اون هم خوشبخت می‌شه. چقدر این داستان رو برای خودت مرور کردی؟
نگام کرد، مردمک چشم‌هاش می‌لرزید. ادامه دادم:
- ولی باید بگم که آخر داستان این‌جوری تموم نشد، خیلی قشنگ‌تر بود جناب مهندس. بذار برات تعریف کنم. یکی بود یکی نبود، یه نامردی بود که برای خالی کردن عقده‌هاش و حس انتقامش کثیف‌ترین راه رو انتخاب کرد و یه دختر احمق هم بود که از کوچیکی، همه باهاش بد بودن حتی پدرش بهش اجازه نمی‌داد که بابا صداش بزنه. بیچاره نمی‌دونست چرا همه ازش متنفرن، به خاطر هر کاری که انجام می‌داد یا نمی‌داد کتک میخورد، آخه کتک خورش خوب بود. خلاصه همیشه تنها بود و هر کی از راه می‌رسید بهش زخم می‌زد، تا این که یه روز یه مرد اومد سراغش؛ البته اون احمق فکر می‌کرد مَرده؛ ولی از هر نامردی نامردتر بود. انقدر رفت و اومد که دختره خامش شد، وابسته و عاشقش شد. فکر کرد تنها کسیه که بهش اهمیت داده؛ تا این که باهاش نامزد کرد، فک می‌کرد سال‌های تنهاییش تموم شده و خدا بالاخره بهش نگاه کرده؛ ولی یه هفته قبل عروسیش اتفاقی افتاد که خودش هم نفهمید چی شده بود، دختر احمق قصه ما نفهمیده بود که وارد چه نقشه کثیفی شده، آخه ساده دل و خنگ بود. حتی وقتی اون اتفاق براش افتاد، باز هم با بقیه فرق داشت. از ناز و نوازش خبری نبود. خودش بود و خودش، باز هم تنها باید این درد رو تحمل می‌کرد. بیچاره خیلی ترسیده بود. آخه دخترها این موقع‌ها حس خاصی دارن. اون نامرد حتی بهش تو اون موقعیت هم توجه نکرد. بیچاره از برادرش، پدرش، مادرش از همه می‌ترسید!. حتی از نامزدش که ولش کنه و بره. این ماجرا وقتی بدتر شد که وقتی برگشت خونه فهمید زندگی گندتر از اونیه که فکر می‌کنه، فهمید که اصلا بچه اون خانواده نبوده. بچه‌ی زن صیغه‌ای حاجی بوده که یه ماه بعد از به دنیا اومدنش مرده بود. حاجی هم واسه این که مادر این بچه بیچاره رو دوست داشت و به آرزوش نرسیده بود، بچه‌اش رو آورد خونه‌اش تا عقده‌هاش رو سر اون بچه‌ی بی گـ ـناه خالی کنه. بقیه‌ی اعضای خانواده هم از اون به خاطر جرم نکرده متنفر بودن. دختره‌ی بدبخت که زندگیش از این گندتر نمی‌شد، باز درد بزرگتری بهش اضافه شد.
به چهره‌ی رنگ پریده‌ی امیر نگاه کردم و ادامه دادم:
- خلاصه دختر قصه‌ی ما فهمیده بود که چرا همه ازش متنفر بودن، باز هم ترسش بیشتر شده بود، چون اون احمق فکر می‌کرد اگه نامزدش بفهمه که دختر حاجی نیست حتما ولش می‌کنه.
تو سکوت با ناباوری نگاهم می‌کرد. محکم کوبیدم به دهنم و گفتم:
- خفه خون گرفت، نمی‌خواست کسی بفهمه چه بلایی سرش اومده و نباید نامزدش می‌فهمید که چی شده. باید خفه می‌شدم و این درد رو تحمل می‌کردم.
اومد سمتم؛ اما خودم رو عقب کشیدم و گفتم:
- صبر کن هنوز تموم نشده. دختر قصه‌ی ما به خاطر این که کسی چیزی‌نفهمه خفه خون گرفت تا اون یه هفته‌ی لعنتی تموم بشه و از اون خونه‌ی نفرین شده بره. همه‌اش ترس از دست دادن نامزدش رو داشت و اصلا براش مهم نبود که دیگه دختر نیست. بیچاره تو اون یه هفته داشت از عذاب وجدان می‌مرد، فکر می‌کرد چون به نامزدش نگفته که دختر حاجی نیست کار درستی نکرده؛ ولی اون تنها کسی بود که دوستش داشت و براش مونده بود، نمی‌تونست از دستش بده.
یه قطره اشک رو گونه‌م ریخت، با کف دستم پاکش کردم و ادامه دادم:
- ولی تو اون روز لعنتی همه‌ی دنیاش تموم شد، همه چی سیاه شد، وقتی ساعت‌ها تو آرایشگاه موند. هیچی براش مهم نبود نه حرف‌های مردم تو عروسی، نه حتی کتک‌هایی که از برادرش به خاطر این که فکر می‌کرد با اون نامرد هم دست شده و پولهاش رو بالا کشیده و خورده. فقط دعا می‌کرد که نامزد نامردش سالم باشه. احمق نگران نامزد نامردش بود. وقتی اون سی دی اومد دم خونه، همون موقع دختر قصه‌ی ما با تموم شدن سی دی، اون هم تموم شد. یعنی دیگه زنده نبود، نفس می‌کشید؛ ولی مرده بود. نمی‌تونی درک کنی که نفس کشیدن وقتی که روحت مرده چقدر عذاب آوره. دختره‌ی بیچاره سرنوشت بدی داشت؛ ولی همه که خوشبخت نمی‌شن، یکی مثل اون احمق چوب خوش قلبیش رو می‌خوره. قصه ما به سر رسید کلاغ به خونش نرسید. خوب مهندس ببخشید قصه من مثل مال شما آخرش خوب تموم نشد، آخه همه‌ی قصه‌ها پایانشون خوب نیست.
پیشونیش عرق کرده بود. دست‌هاش رو مشت کرده بود، رگ‌های دستش بیرون زده بود سرجاش خشکش زده بود. گفت:
- تو دروغ می‌گی، این‌ها همه‌ش دروغه!
- تو هر جور که دوست داری فکر کن مهندس.
به طرف پله‌ها رفتم. از پشت دستم رو گرفت.
- بگو این دروغ‌ها رو گفتی که من رو عذاب بدی!
دستم رو از تو دستش بیرون کشیدم.
- مگه تو عذاب هم می‌کشی؟ مگه تو وجدان داری؟ ببخشید که نمی‌تونم خیالت رو راحت کنم. همه‌ی حرف‌هام حقیقت بود، همه‌اش، همه‌ی همه‌اش. آقای زرنگ زدی به کاهدون. درضمن دیگه بهم دست نزن، هیچ وقت. از الان به بعد این تویی که نباید بهم نزدیک بشی، چون من هرکاری ازم بر میاد. در ضمن اگه دوباره خواستی برای کسی نقشه بکشی اول خوب درباره‌اش تحقیق کن. راستی اگه خواستی اون زنه رو که حاجی خاله‌ات رو برد پیشش که بچه‌اش رو بندازه رو به کسی معرفی کنی، باید بگم که مرده. بهتره یکی دیگه رو پیدا کنی، البته اون موقع که من بهش احتیاج پیدا نکردم. برادرم زحمت سقط رو با کتک‌هایی که بهم زد کشید.
همون جا با زانو روی زمین نشست، دست‌هاش رو تو موهاش فرو کرد و با ناباوری نگاهم کرد.
از پله‌ها با سرعت پایین رفتم و از خونه زدم بیرون.
فقط می‌رفتم. نمی‌دونم ساعت چند بود؛ ولی هوا روشن شده بود.
romangram.com | @romangram_com