#او_مرا_کشت_پارت_168
- باشه.
به طرف حیاط رفتم.
حیاط بزرگی نبود؛ ولی کوچیک هم نبود، از کنار حیاط پله می‌خورد به پشت بام. از پله‌ها بالا رفتم، هوا هنوز یکم سرد بود.
یه سیگار از جیبم در آوردم و روشن کردم.
به آسمون نگاه کردم، پر از ستاره بود.
می‌گن آدم‌های خوشبخت تو آسمون یه ستاره دارن، من مطمئن بودم که هیچ کدوم از ستاره‌ها مال من نبودن.
امیر: کشیدن سیگار هم به افتخاراتت اضافه شد دختر حاجی؟
به طرفش برگشتم. این بشر آدم نمی‌شد.
- اومدی دوباره زورت رو به رخ بکشی؟ نکنه سیگار کشیدن من به تو ربطی داره؟
- اگه لازم باشه شاید!
- می‌گن آدم‌های طعنه زن دو دسته هستن، یه دسته طعنه می‌زنن چون کمبود دارن و دسته‌ی دوم چون عذاب وجدان دارن. تو جزء کدوم دسته‌ای؟
- درباره‌ی زبون درازها چیزی نگفتن؟
- کسی که منطقش زورشه، روش‌های مختلف روش صدق نمی‌کنه پس به خودتون زحمت ندید مهندس.
به صورتم نگاه کرد، جای انگشت‌هاش هنوز روش بود.
- بهت گفته بودم ازم فاصله بگیر وگرنه صدمه می‌بینی!
شونه‌هام رو بالا دادم و سیگار دیگه‌ای روشن کردم.
- من هم گفتم عوض شدم، هنوز من رو نشناختی!
بهم نزدیک‌تر شد.
- از این گروه برو بیرون، برای هردومون بهتره.
پوزخندی بهش زدم.
- منتظر دستورت بودم قربان. چرا خودت نمی‌ری، البته یادم نبود نقشه‌هات خراب می‌شه و باید عملیش کنی، وگرنه رو دلت می‌مونه و بعدش عقده‌ای می‌شی.
- تو چرا طعنه می‌زنی؟ خودت جزء کدوم دسته‌ای؟
- می‌خوای بدونی، من جزء دسته اولم. پر از کمبود، کمبودی که آدم‌های زندگیم باعثش بودن.
- تو نمی‌تونی درک کنی که اون زمان چه حسی داشتم.
romangram.com | @romangram_com