رمان مزاحم دوست داشتنی

#مزاحم_دوست_داشتنی_پارت_166

دارم ميرم اشرف خانوم، ببين حال نفس خوب نيست دكتر اومد آمپول و سرم زد داروهاشم توي اتاقشه، واسش سوپ درست كن با داروهاش بده بخوره اگه تونستی پاشويشم بكن خب؟

من باز زنگ ميزنم حالشو ميپرسم خبري شد زنگ بزن.

اشرف خانوم: باشه مادر خاطرت جمع تو برو، منم الان ميرم پيش نفس.

من: مرسی خداحافظ اشرف خانوم: خدا به همراهت.

سوار ماشين شدمو به سرعت راه افتادم، خدارو شكر مسير طولانی نبود و ساعت نه و نيم رسيدم...

تموم فكرم پيش نفس بود و نگرانش بودم

زنگ زدم و رفتم داخل، يه خونه قشنگ و بزرگ آپارتمانی داشتن وارد آسانسور شدم و دكمه هفتو فشار دادم و خيلی زود رسيدم. در آسانسور توي خونشون باز شد و عمو سعيد و خاله شبنم و بهار منتظرم بودن.

عمو يه شلوار مردونه مشكی و پيراهن سفيد پوشيده بود، خاله شبنمم با كت و شلوار سفيد و روسري سفيدش ست شوهرش شده بود.

و آخر از همه بهار...

مثل هميشه جلف و سبك....

قدش تا سرشونه هام ميرسيد، چشماي عسلی و بينی عملی داشت كه در مقابل دماغ عمل نشده نفس خيلی زشت بود...

لباي قلوه اي و گونه هاي پروتز شده كلا، همش عمل بود...



موهاي رنگ شدش تا سر شونه هاش بود و سشوار كشيده بود، يه دامن كوتاه مشكی با تاپ كوتاه قرمز پوشده بود و صندل قرمز و لاك همون رنگ...

خيلی با شخصيت و شيك و با وقار از آسانسور پياده شدم و گلو دست عمو سعيد دادم...!!!!

من: سلام شرمنده من ديركردم كاراي شركت تا الان طول كشيد...!!!

عمو دستمو فشرد و با لبخند گفت

عمو: نه آرمان جان اين چه حرفيه؟ بفرمايين.

خاله راهو برام باز كرد و گفت


romangram.com | @romangram_com