رمان خورشـیـد نیمــه شب

#خورشـیـد_نیمــه_شب_پارت_71


ﮐﻪ آﻧﻬﺎ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻨﺪ ﺑﮕﻮﯾﻨﺪ، آن دﺧﺘﺮ ﻫﯿﭻ ﻣﺸﮑﻠﯽ ﻧﺪاﺷﺖ. و ﺗﺎ اﯾﻨﺠﺎ ﺑﻪ‬ ‫داﺳﺘﺎن ﻣﻦ ﭼﺴﺒﯿﺪه ﺑﻮد.‬ ‫وﻗﺘﯽ ﺑﻪ ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎن رﺳﯿﺪﯾﻢ، اوﻟﯿﻦ اوﻟﻮﯾﺖ ﻣﻦ دﯾﺪن ﮐﺎرﻻﯾﻞ ﺑﻮد. ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺑﻪ

ﺳﻤﺖ درﻫﺎي اﺗﻮﻣﺎﺗﯿﮑﯽ رﻓﺘﻢ، وﻟﯽ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﻢ ﮐﺎﻣﻼً از ﻣﺮاﻗﺒﺖ‬ ‫از ﺑﻼ ﺧﻮدداري ﮐﻨﻢ. در ﺑﯿﻦ اﻓﮑﺎر ﭘﺮﺳﺘﺎران ﯾﮏ ﭼﺸﻤﻢ ﺑﻪ او ﺑﻮد.‬ ‫ﭘﯿﺪا ﮐﺮدن اﻓﮑﺎر آﺷﻨﺎي ﭘﺪرم آﺳﺎن ﺑﻮد. او ﺗﻨﻬﺎ

در دﻓﺘﺮ ﮐﻮﭼﮑﺶ ﺑﻮد- دوﻣﯿﻦ ﺷﺎﻧﺲ ﻣﻦ در آن روزِ ﭘﺮ از ﺑﺪ ﺷﺎﻧﺴﯽ.‬ ‫» ﮐﺎرﻻﯾﻞ. «‬ ‫او ﺻﺪاي آﻣﺪن ﻣﺮا ﺷﻨﯿﺪه ﺑﻮد و ﺑﻪ ﻣﺤﺾ اﯾﻨﮑﻪ ﭼﻬﺮه ي ﻣﻦ را دﯾﺪ ﻣﻀﻄﺮب ﺷﺪ. روي

ﭘﺎﻫﺎﯾﺶ ﭘﺮﯾﺪ، ﭼﻬﺮه اش رﻧﮓ ﭘﺮﯾﺪه ﺗﺮ ﺷﺪ.‬ ‫دﺳﺖ ﻫﺎﯾﺶ را ﺑﻪ ﻣﯿﺰ ﻣﺮﺗﺒﺶ ﮐﻪ از ﺟﻨﺲ ﭼﻮب ﮔﺮدو ﺑﻮد ﺧﻢ داد .‬

‫ادوارد- ﺗﻮ اوﻧﮑﺎرو ﻧﮑﺮدي-‬

‫» ﻧﻪ ، ﻧﻪ ، ﻣﻮﺿﻮع اﯾﻦ ﻧﯿﺴﺖ . «‬ ‫ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪ . ﻣﻌﻠﻮﻣﻪ ﮐﻪ ﻧﻪ . ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ ﮐﻪ ﻫﻤﭽﯿﻦ ﻓﮑﺮي ﮐﺮدم. ﭼﺸﻤﺎت...، ﻣﻄﻤﺌﻨﺎ ً. ﺑﺎﯾﺪ ﻣﯽ ﻓﻬﻤﯿﺪم... ﺑﺎ دﯾﺪن ﭼﺸﻢ ﻫﺎي ﻃﻼﯾﯽ‬ ‫ﻣﻦ

ﺧﯿﺎﻟﺶ راﺣﺖ ﺷﺪ .‬ ‫» وﻟﯽ اون ﺻﺪﻣﻪ دﯾﺪه، ﮐﺎرﻻﯾﻞ، اﺣﺘﻤﺎﻻً زﯾﺎد ﺟﺪي ﻧﯿﺴﺖ، اﻣﺎ- «‬ ‫» ﭼﻪ اﺗﻔﺎﻗﯽ اﻓﺘﺎد؟ «‬ ‫» ﯾﻪ ﺗﺼﺎدف اﺣﻤﻘﺎﻧﻪ . اون در زﻣﺎن اﺷﺘﺒﺎه ، ﺗﻮي ﯾﮏ ﻣﮑﺎن اﺷﺘﺒﺎه

ﺑﻮد . وﻟﯽ ﻣﻦ ﻧﺘﻮﻧﺴﺘﻢ اوﻧﺠﺎ ﺑﺎﯾﺴﺘﻢ- ﺑﺰارم ﺑﺎ اون ﺑﺮﺧﻮرد ﮐﻨﻪ- «‬

‫از اول ﺑﮕﻮ ، ﻣﻦ ﻧﻤﯽ ﻓﻬﻤﻢ . ﺗﻮ ﭼﻄﻮر دﺧﺎﻟﺖ داﺷﺘﯽ ؟‬

‫زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮدم : » ﯾﮏ ون ﺗﻮي ﺑﺮف ﻫﺎ ﻟﻐﺰﯾﺪ « وﻗﺘﯽ ﺣﺮف ﻣﯽ زدم ﺑﻪ دﯾﻮار ﭘﺸﺖ او ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮدم . او ﺑﺠﺎي دﺳﺘﻪ اي از دﯾﭙﻠﻢ ﻫﺎي ﻗﺎب‬ ‫ﺷﺪه ، ﯾﮏ ﻧﻘﺎﺷﯽ رﻧﮓ و روﻏﻦ ﺳﺎده

ﺑﻪ دﯾﻮار آوﯾﺨﺘﻪ ﺑﻮد- ﯾﮑﯽ از ﻧﻘﺎﺷﯽ ﻫﺎي ﻣﻮرد ﻋﻼﻗﻪ اش. » اون ﺳﺮ راﻫﺶ ﺑﻮد. آﻟﯿﺲ دﯾﺪ ﮐﻪ اﯾﻦ‬ ‫اﺗﻔﺎق ﻣﯿﻔﺘﻪ ، وﻟﯽ وﻗﺖ ﺑﺮاي ﮐﺎر دﯾﮕﻪ اي ﻧﺒﻮد ﻓﻘﻂ ﻣﯽ ﺷﺪ ﺗﻮي ﻣﺤﻮﻃﻪ ﺑﺪوم

و اوﻧﻮ از ﺳﺮ راه ﮐﻨﺎر ﺑﮑﺸﻢ . ﻫﯿﭻ ﮐﺴﯽ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﺸﺪ... ﺑﻪ ﺟﺰ‬ ‫اون. ﺑﺎﯾﺪ ون رو ﻫﻢ ﻣﺘﻮﻗﻒ ﻣﯽ ﮐﺮدم ، وﻟﯽ ﺑﺎزم ﻫﯿﭻ ﮐﺲ اﯾﻨﻮ ﻧﺪﯾﺪ... ﺑﻪ ﻏﯿﺮ از اون. ﻣﻦ... ﻣﻦ ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ ﮐﺎرﻻﯾﻞ .

romangram.com | @romangram_com