#خورشـیـد_نیمــه_شب_پارت_236
از ﺳﺮ راﻫﻢ ﮐﻨﺎر ﮐﺸﯿﺪم . آﻫﯽ از ﺳﺮ آﺳﻮدﮔﯽ ﮐﺸﯿﺪم . ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﻫﻤﺎن ﮔﻮﻧﻪ اي ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﻣﯽ ﺑﻮد . ﺑﻼ در ﺗﺨﺘﺶ در اﻣﺎن ﺑﻮد ، در ﺧﻮاب ﻧﺎز ﻓﺮو رﻓﺘﻪ ﺑﻮد ، ﻣﻮي ﺧﯿﺴﺶ
ﻫﻤﭽﻮن ﻣﺮﺟﺎن ﻫﺎي درﯾﺎﯾﯽ روي ﺑﺎﻟﺸﺶ در ﻫﻢ ﻓﺮو رﻓﺘﻪ ﺑﻮد . اﻣﺎ ، ﺑﺮﺧﻼف دﯾﮕﺮ ﺷﺒﻬﺎ ، ﺧﻮدش را ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻮپ ﺟﻤﻊ ﮐﺮده ﺑﻮد و ﻣﻼﻓﻪ ﻫﺎ را ﻣﺤﮑﻢ دور ﺷﺎﻧﻪ ﻫﺎﯾﺶ ﭘﯿﭽﯿﺪه ﺑﻮد .
ﺣﺪس ﻣﯽ زدم ، ﺳﺮدش ﺑﺎﺷﺪ . ﭘﯿﺶ از آﻧﮑﻪ روي ﺻﻨﺪﻟﯽ ﻫﻤﯿﺸﮕﯽ ام ﻗﺮار ﺑﮕﯿﺮم ، او در ﺧﻮاب ﻟﺮزﯾﺪ و ﻟﺒﻬﺎﯾﺶ ﺑﻪ ﻫﻢ ﺧﻮردﻧﺪ . ﻟﺤﻈﻪ اي ﻓﮑﺮ ﮐﺮدم و ﺑﻌﺪ ، آﻫﺴﺘﻪ ﺑﻪ ﻃﺮف ﻫﺎل
رﻓﺘﻢ ، ﺑﺮاي اوﻟﯿﻦ ﺑﺎر در ﻗﺴﻤﺖ دﯾﮕﺮي از ﺧﺎﻧﻪ ي او ﮐﺎوش ﮐﺮدم . ﺻﺪاي ﺧﺮوﭘﻒ ﻫﺎي ﭼﺎرﻟﯽ ﺑﻠﻨﺪ و ﻣﻨﻈﻢ ﺑﻮد . ﺗﻘﺮﯾﺒﺎً ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﻗﺴﻤﺖ ﻫﺎﯾﯽ از روﯾﺎي او را ﺑﻔﻬﻤﻢ . ﭼﯿﺰي
ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه ﺟﺮﯾﺎن آب و ﺑﺎ ﺑﺮدﺑﺎري اﻧﺘﻈﺎر ﮐﺸﯿﺪن... ﺷﺎﯾﺪ ، ﻣﺎﻫﯿﮕﯿﺮي ؟ آﻧﺠﺎ ، در ﺑﺎﻻي ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ، ﻗﻔﺴﻪ اي ﻗﺮار داﺷﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻧﻤﯽ رﺳﯿﺪ ﻣﺮا ﻧﺎﮐﺎم ﺑﮕﺬارد . اﻣﯿﺪواراﻧﻪ آن را
ﺑﺎز ﮐﺮدم و، ﭼﯿﺰي را ﮐﻪ ﺑﻪ دﻧﺒﺎﻟﺶ ﺑﻮدم ﯾﺎﻓﺘﻢ . ﮐﻠﻔﺖ ﺗﺮﯾﻦ ﭘﺘﻮ را از ﮐﻤﺪ ﮐﻮﭼﮏ ﺑﺮداﺷﺘﻢ و ، آن را ﺑﻪ اﺗﺎق او ﺑﺮدم . ﭘﯿﺶ از آﻧﮑﻪ از ﺧﻮاب ﺑﻠﻨﺪ ﺷﻮد آن را ﺑﺮﻣﯽ ﮔﺮداﻧﺪم ، و
اﯾﻦ ﻃﻮري ﮐﺴﯽ ﻫﻢ ﻣﺸﮑﻮك ﻧﻤﯽ ﺷﺪ. ﻧﻔﺴﻢ را ﺣﺒﺲ ﮐﺮدم ، ﺑﺎ اﺣﺘﯿﺎط ﭘﺘﻮ را روي او اﻧﺪاﺧﺘﻢ ؛ ﺑﻪ وزن اﺿﺎﻓﻪ ﺷﺪه واﮐﻨﺸﯽ ﻧﺸﺎن ﻧﺪاد . ﺑﻪ ﻃﺮف ﺻﻨﺪﻟﯽ ﮔﻬﻮاره اي ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ .
زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ دل ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﮔﺮم ﺷﺪن او ﺷﺪم ، ﺑﻪ ﮐﺎرﻻﯾﻞ اﻧﺪﯾﺸﯿﺪم ، ﯾﻌﻨﯽ ﺣﺎﻻ ﮐﺠﺎ ﺑﻮد ؟ ﻣﯽ داﻧﺴﺘﻢ ﮐﻪ ﻧﻘﺸﻪ ي او ﺑﯽ ﻫﯿﭻ اﺷﮑﺎﻟﯽ ﭘﯿﺶ ﻣﯽ رود- آﻟﯿﺲ آن را دﯾﺪه ﺑﻮد .
ﺑﺎ ﻓﮑﺮ ﮐﺮدن ﺑﻪ ﭘﺪرم آﻫﯽ ﮐﺸﯿﺪم- ﮐﺎرﻻﯾﻞ ﺧﯿﻠﯽ روي ﻣﻦ ﺣﺴﺎب ﺑﺎز ﮐﺮده ﺑﻮد . اي ﮐﺎش ﻣﻦ آن ﮐﺴﯽ ﺑﻮدم ﮐﻪ او ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮد ﻫﺴﺘﻢ. آن ﺷﺨﺺ، ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﺳﺰاوار ﺷﺎدي ﺑﻮد، ﻣﯽ
ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺑﻪ داﺷﺘﻦ ﻟﯿﺎﻗﺖ دﺧﺘﺮي ﮐﻪ ﺣﺎﻻ در ﺧﻮاب ﺑﻮد اﻣﯿﺪ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻘﺪر ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﻣﺘﻔﺎوت ﺑﻮد اﮔﺮ ﻣﻦ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ آن ادوارد ﺑﺎﺷﻢ. ﻫﻤﯿﻦ ﻃﻮر ﮐﻪ ﺑﻪ اﯾﻦ ﻣﯽ اﻧﺪﯾﺸﯿﺪم،
ﺗﺼﻮﯾﺮ ﻋﺠﯿﺐ و ﻧﺎ ﺧﻮاﻧﺪه اي ﺳﺮم را ﭘﺮ ﮐﺮد. ﺑﺮاي ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ، ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻋﺠﻮزه ﭼﻬﺮه اي ﮐﻪ ﺗﺠﺴﻢ ﮐﺮده ﺑﻮدم، ﻫﻤﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺳﺎﯾﻪ ﺑﻪ ﺳﺎﯾﻪ دﻧﺒﺎل ﺑﻼ ﺑﻮد، ﺟﺎي ﺧﻮد را ﺑﻪ ﻧﺎﺑﺨﺮد
ﺗﺮﯾﻦ و ﺑﯽ ﭘﺮوا ﺗﺮﯾﻦ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻫﺎ داد. ﯾﮏ ﻓﺮﺷﺘﻪ ي ﻣﺤﺎﻓﻆ- ﭼﯿﺰي ﮐﻪ ﺗﺼﻮﯾﺮ ﮐﺎرﻻﯾﻞ از ﻣﻦ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺑﯽ اﻋﺘﻨﺎﯾﯽ ﺑﺮ ﻟﺒﺎﻧﺶ ﻧﻘﺶ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮد، ﭼﺸﻤﺎن آﺳﻤﺎﻧﯽ
romangram.com | @romangram_com