رمان خورشـیـد نیمــه شب

#خورشـیـد_نیمــه_شب_پارت_217


ﺻﺪاﯾﺶ ﺿﻌﯿﻒ ﺗﺮ از ﯾﮏ زﻣﺰﻣﻪ ﺑﻮد .‬ ‫ﺑﻪ ﻃﺮﯾﻘﯽ ، ﺷﻨﯿﺪن آن ﮐﻠﻤﻪ ﺑﺎ ﺻﺪاي ﺑﻠﻨﺪ از دﻫﺎن او ، ﺣﺘﯽ از داﻧﺴﺘﻦ اﯾﻨﮑﻪ او ﻣﯽ داﻧﺴﺖ ﺑﺪﺗﺮ ﺑﻮد . ﺑﺎ آواي آن ﺑﺮﺧﻮد ﻟﺮزﯾﺪم و ﺑﻌﺪ ،‬ ‫

دوﺑﺎره ﺧﻮدم را ﮐﻨﺘﺮل ﮐﺮدم .‬ ‫ﭘﺮﺳﯿﺪم : » و ﺗﻮ ﻫﻢ ﻓﻮراً ﯾﺎد ﻣﻦ اﻓﺘﺎدي . درﺳﺘﻪ؟ «‬ ‫» ﻧﻪ. اون... ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻮاده ي ﺗﻮ اﺷﺎره ﮐﺮد. «‬ ‫ﭼﻘﺪر ﻣﻀﺤﮏ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻧﻮاده ي ﺧﻮد اﻓﺮﯾﻢ ، ﮐﺴﯽ

ﮐﻪ ﭘﺎﺳﺪاري از ﭘﯿﻤﺎن ﺑﻪ او ﺳﭙﺮده ﺷﺪه ﺑﻮد آن را ﻣﯽ ﺷﮑﺴﺖ . اﺣﺘﻤﺎﻻً ﻧﻮه ﯾﺎ ﭘﺴﺮ ﺑﺮادر او‬ ‫ﻣﯽ ﺷﺪ. ﭼﻨﺪ ﺳﺎل ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﻮد ؟ ﻫﻔﺘﺎدﺳﺎل ؟‬ ‫ﺑﺎﯾﺪ ﻣﯽ ﻓﻬﻤﯿﺪم ﭘﯿﺮﻣﺮداﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ اﻓﺴﺎﻧﻪ

ﻫﺎ ﺑﺎور داﺷﺘﻨﺪ ﺧﻄﺮآﻓﺮﯾﻦ ﻧﻤﯽ ﺷﻮﻧﺪ . ﻣﺴﻠﻢ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻧﺴﻞ ﺟﺪﯾﺪﺗﺮ- ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﻫﺸﺪار داده‬ ‫ﺷﺪه ﺑﻮد ، وﻟﯽ ﺧﺮاﻓﺎت ﮐﻬﻦ را ﺧﻨﺪه دار ﻣﯽ داﻧﺴﺘﻨﺪ- ﺧﻄﺮ اﻓﺸﺎﮔﺮي را دروغ ﻣﯽ

ﭘﻨﺪاﺷﺘﻨﺪ .‬ ‫ﮔﻤﺎن ﻣﯽ ﮐﺮدم اﯾﻦ ﺑﻪ آن ﻣﻌﻨﺎ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺣﺎﻻ ﻣﻦ آزادم ﺗﺎ ﻗﺒﯿﻠﻪ ي ﮐﻮﭼﮏ و ﺑﯽ دﻓﺎﻋﯽ ﮐﻪ در ﺣﺎﺷﯿﻪ ي ﺳﺎﺣﻞ ﺳﮑﻨﯽ ﮔﺰﯾﺪه ﺑﻮدﻧﺪ را ﻗﺘﻞ ﻋﺎم‬ ‫ﮐﻨﻢ . اﻓﺮﯾﻢ و ﮔﺮوه ﻣﺤﺎﻓﻈﺎن

او ﻣﺪت ﻫﺎ ﭘﯿﺶ ﻣﺮده ﺑﻮدﻧﺪ...‬ ‫ﺑﻼ ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ ﮔﻔﺖ : » اﻟﺒﺘﻪ اون ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮد اﯾﻦ ﻓﻘﻂ ﯾﻪ ﺧﺮاﻓﻪ ي اﺣﻤﻘﺎﻧﻪ اس. « در ﺻﺪاﯾﺶ ﭘﺮﯾﺸﺎﻧﯽ ﺟﺪﯾﺪي ﺷﻨﯿﺪه ﻣﯽ ﺷﺪ . » اون‬ ‫اﻧﺘﻈﺎر ﻧﺪاﺷﺖ

ﮐﻪ ﻣﻦ از اﯾﻦ داﺳﺘﺎن ﻧﺘﯿﺠﻪ ﮔﯿﺮي ﺧﺎﺻﯽ ﺑﮑﻨﻢ. «‬ ‫از ﮔﻮﺷﻪ ي ﭼﺸﻢ ، دﯾﺪم ﮐﻪ ﺑﺎ ﻧﺎ راﺣﺘﯽ دﺳﺖ ﻫﺎﯾﺶ را ﭘﯿﭻ ﻣﯽ داد .‬ ‫ﭘﺲ از ﻣﮑﺚ ﮐﻮﺗﺎﻫﯽ ﮔﻔﺖ : » ﺗﻘﺼﯿﺮ ﻣﻦ ﺑﻮد « و ﺑﻌﺪ

ﺳﺮش را ﭘﺎﯾﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ ، اﻧﮕﺎر ﺧﺠﺎﻟﺖ زده ﺷﺪه ﺑﻮد . » ﻣﻦ وادارش ﮐﺮدم ﮐﻪ ﺑﻬﻢ‬ ‫ﺑﮕﻪ. «‬

‫» ﭼﺮا؟ « آرام ﻧﮕﻪ داﺷﺘﻦ ﺻﺪاﯾﻢ ﭼﻨﺪان دﺷﻮار ﻧﺒﻮد . ﺑﺪﺗﺮﯾﻦ ﻗﺴﻤﺖ ﺗﻤﺎم ﺷﺪه ﺑﻮد . ﺗﺎ زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ درﺑﺎره ي ﺟﺰﺋﯿﺎت اﻓﺸﺎﮔﺮي ﺻﺤﺒﺖ‬ ‫ﻣﯽ ﮐﺮدﯾﻢ ، ﻻزم ﻧﺒﻮد ﺳﺮاغ ﻋﻮاﻗﺐ آن ﺑﺮوﯾﻢ

.‬ ‫» ﻟﻮرن ﯾﻪ ﭼﯿﺰي درﺑﺎره ي ﺗﻮ ﮔﻔﺖ- ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﻣﻨﻮ ﺗﺤﺮﯾﮏ ﮐﻨﻪ. « ﺑﺎ ﺑﻪ ﯾﺎد آوردن آن ﺧﺎﻃﺮه ﺷﮑﻠﮑﯽ ﺟﺰﺋﯽ درآورد . ﺣﻮاﺳﻢ اﻧﺪﮐﯽ ﭘﺮت‬ ‫ﺷﺪه ﺑﻮد ، در اﯾﻦ ﻓﮑﺮ ﺑﻮدم ﮐﻪ ﭼﺮا

ﺑﻼ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺣﺮف ﻫﺎي ﮐﺴﯽ درﺑﺎره ي ﻣﻦ ﺗﺤﺮﯾﮏ ﻣﯽ ﺷﺪ... » و ﯾﻪ ﭘﺴﺮ ﺑﺰرگ ﺗﺮ از ﻫﻤﻮن ﻗﺒﯿﻠﻪ‬ ‫ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺧﺎﻧﻮاده ي ﺗﻮ ﺑﻪ اون ﻣﻨﻄﻘﻪ ﻧﻤﯿﺎن ، ﻓﻘﻂ ﺑﻪ ﻧﻈﺮم رﺳﯿﺪﮐﻪ ﯾﻪ

ﻣﻨﻈﻮر دﯾﮕﻪ اي داﺷﺘﻪ و واﺳﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﺟﯿﮑﻮب رو ﺗﻨﻬﺎ ﮔﯿﺮ آوردم ،‬ ‫ﮔﻮﻟﺶ زدم و از زﯾﺮ زﺑﻮﻧﺶ ﺑﯿﺮون ﮐﺸﯿﺪم. «‬ ‫ﺑﺎ اﻗﺮار ﺑﻪ اﯾﻦ ﺳﺮش ﺣﺘﯽ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺗﺮ ﻫﻢ رﻓﺖ و، از ﺣﺎﻟﺖ ﭼﻬﺮه

romangram.com | @romangram_com