#گل‌های_باغ_سردار_پارت_587
شقایق مکث کرد. نگاهی به داریوش و بهروز که با دهان باز به او چشم دوخته بودند انداخت و ادامه داد:
- من دختر باهوشی نیستم. مردم رو هم خوب نمی‌شناسم. از زندگی اجتماعی هم که هیچ چیز نمی‌دونم. در تمام مدتی که از اون تصادف می‌گذره، خانواده‌ام سعی کردن اون‌چه از نظر خودشون صحیح بود به من آموزش بدن؛ اما حالا من تنها هستم. هر روز دو ساعت به کلاس میرم. کلاس زبان انگلیسی و کلاس کامپیوتر. افراد کمی توی اون کلاس‌ها حضور دارن و فرصت من برای آشنایی با اون‌ها خیلی محدوده. من می‌خوام توی اجتماع باشم، با مردم معاشرت کنم و خودم خوب و بد رو تشخیص بدم. برای همین دلم می‌خواد شغلی داشته باشم تا آدم‌های بیشتری رو ببینم و از اون‌ها چیزهای بیشتری یاد بگیرم. من حاضرم هر کاری انجام بدم؛ سختی کار برام مهم نیست. فقط دلم می‌خواد از خونه بیرون بیام و به اجبار، با آدم‌هایی که اصلا من رو نمی‌شناسن آشنا بشم.
سکوت کرد و منتظر شد تا دکتر حرفی بزند و چون او را مبهوت دید پرسید: تونستم منظورم رو برسونم؟
بهروز نگاهی به داریوش کرد و گفت: راست میگی. طوری حرف میزنه که آدم فکر می‌کنه حافظه‌اش برگشته.
بعد رو به شقایق گفت: داریوش نمی‌خواد تو برای غریبه‌ها کار کنی. از طرفی هر کاری شایسته دختر سردارها نیست.
شقایق جواب داد: من یک دختر معمولی‌ام. اون شقایق که شما می‌شناختید شش ماه پیش گم شده و این کسی که جلوی شما نشسته، تافته جدا بافته نیست؛ پس اگه امکان داره، من رو به‌عنوان خواهر کوچک دوستتون نگاه کنید؛نه دختر کوچک خانواده سردار.
بهروز مکثی کرد و گفت: من و داریوش دیشب در مورد تو حسابی صحبت کردیم. درسته که تو دختر شش ماه پیش نیستی؛ اما هنوز هم برای ما همون شقایق سردار کوچک و شکننده هستی که برای حفاظت از تو هر کاری می‌کردیم و برای اینکه بدونی به تصمیمت احترام میذارم، دو تا پیشنهاد دارم. اول مطب هما همسرم، آدم‌های زیادی اون‌جا نمیان؛ اما همه جور آدمی رو می‌تونی ببینی. در ضمن هما حواسش بهت هست و می‌تونی مثل یه خواهر روش حساب کنی.
شقایق از کلمه خواهر پلک چپش پرید. منتظر شد تا پیشنهاد بعدی را بشنود.
romangram.com | @romangram_com