رمان گاهی عشق از پشت خنجر می زند

#گاهی_عشق_از_پشت_خنجر_می_زند__پارت_542

نگاهم کرد و گفت:مثل اینکه خیلی خوشحالی اومدی اینجا؛نکنه به آرزوت رسوندمت؟

همه ی تلاشم برای خفه کردن بغضم بی نتیجه موند و اشک روی گونه ام چکید.لبخندی زدم و گفتم:آرزوم؟ یادم نی آرزویی کرده باشم که حالا تو برآورده اش کرده باشی!

یه نیشخند زد و گفت:حالا آرزو کن،تولدته!

اشکهام امون نمی دادند.تولدم بود امروز.گفتم:آرزو می کنم...آرزو می کنم این جا بهم خوش بگذره.

سری از روی تاسف تکون داد و چیزی نگفت.آرزوم این بود که تمام خنجرها نابود بشن و عشق چه راست یا چه دروغ برای همیشه از بین بره.اون چیزی که می گن خوشبختی میاره عشق نیست دوست داشتنه!.عشق تهش میشه جنون و تنهایی برای عاشق،هه!عین من!

نگاهم کرد؛سرد:بدتر از اینا حقت بود.فقط خواستم بگم ازت متنفرم ولی مثل اینکه مکالمه امون طول کشید.

به چشمهای سردش سرد نگاه کردم و گفتم:لحظه ی آخری هم ول نمی کنی نه؟!

-من از آدم های اضافه خوشم نمیاد اصولا.سرنوشتت واقعا جالب شد.فکر می کردم حالا که طلاقت دادم یا خبر ازدواجت میاد یا خودکشیت؛نمی دونستم میام اینجا شکایتت رو می کنم.از همون مهمونی ای که برای اولین بار دیدمت فهمیدم چیزی توی نگاهته که برای من خوب نیست!..عاقبت هر خنجری دو تا زخمه.یکی برای زخمی و یکی برای مهاجم که صد البته توی داستان من و تو زخم مهاجم عمیق تر شد!

نگاهش سرد بود و من یخبندون!.خانم عصبانی دستم رو دست بند زد و کشید.برای آخرین بار یه نگاه به ارمیا کردم و گفتم:من از شما مردها فقط خنجر خوردم؛چون شما نامردا از پشت خنجر زدید.



پایان






romangram.com | @romangram_com