#بامداد_خمار_پارت_61
- نه خانم جان، من دیگر کجا بیایم؟ رویم نمی شود.
صدای خنده مادرم را شنیدم:
- خدا روی خجالت را سیاه کند. پاشو، پاشو! مگر می خواهیم کجا برویم؟ داریم می رویم خانه خاله ات. مگر صد دفعه تا
به حال نرفته ای؟ کسی به تو کاری ندارد.
چه طور شده که مادرم باز می خندد؟ سرحال است؟ حال شوخی دارد؟
مادر و خواهرم راه افتادند و در میان بهت و حیرت من، دایه هم بچه به بؽل به دنبالشان رفت. مادرم دستور داد حاج علی
جلوتر برود و درشکه برایشان بگیرد تا همه با درشکه بروند. هنگامی که قصد عزیمت داشتند دده خانم با تردید نگاهی به
مادرم کرد و گفت:
- محبوبه خانم با شما تشریؾ نمی آورند؟
مادرم تند شد:
- به تو چه دخلی دارد؟
.آخر اگر محبوبه خانم هم تشریؾ می آوردند، من هم با اجازه شما می رفتم سری به خواهرم می زدم
در میان شگفتی من و دده خانم و دایه جان، مادرم با خونسردی گفت:
خوب تو برو، به محبوبه خانم چه کار داری؟
من و دده خانم هر دو بی اراده نظری از روی تعجب به مادرم انداختیم. مگر قرار نبود همیشه یک نفر مراقب من باشد؟
چه طور مادرم به این سادگی به دده خانم اجازه داد؟ معمولا خدمه برای رفتن به مرخصی و دادار از اقوامشان به این
راحتی اجازه کسب نمی کردند.
آن هم زمانی که مادرم قصد تنها گذاشتن مرا در خانه داشت و طبیعتا دده خانم باید مسئول مراقبت از من می شد.
دده خانم من من کنان نگاهی به من کرد و گفت:
- خوب... پس ... پس ... راستی بروم؟
مادرم با بی حوصلگی گفت:
- برو دیگر، چه قدر پرچانگی می کنی! ولی تا قبل از ؼروب آفتاب برگردی ها. هزار کار داریم. از دیشب ؼذا مانده. محبوبه
خانم یک قابلمه می کشد، برای خواهرت ببر.
مادرم اسم مرا برده بود، آیا معنی آشتی داشت؟ آتش بس اعلام می کرد؟ نتوانستم بفهمم، چون از در خارج شد و رفت. اما
دده خانم، وای که این زن چه قدر فس فس می کرد. مثلا می خواست بعد از مدتها یک روز به خانه خواهرش برود! به
آشپزخانه رفتم و نظارت کردم تا حاج علی یک قابلمه ؼذا برای خواهر او بکشد. باز آن قدر برای من و خود حاج علی
می ماند که لازم نباشد او طباخی کند. با این همه زورش می آمد قابلمه را پر کند. باید با او کلنجار می رفتم.
- حاج علی، این همه ؼذاست، چرا زورت می آبد بکشی؟
- آخه هر چیزی حساب و کتاب دارد. این دده خانم پررو می شود.
romangram.com | @romangram_com