#آدم_میشوم_اگر_تو_حوای_من_باشی_پارت_779
میشناسه!
کنجکاوانه گفتم:
_اسمش چیه؟!
اروم خندید و گفت:
_اتفاقا توام میشناسیش،چون مثل ما ایران زندگی نمیکنه،اما ترجیح میدم بهت نگم تا خودت ببینیش.
هرلحظه کنجکاویم بیشتر میشد و دلم میخواست سوالات زیادی از مامان بپرسم اما میدونستم مرغ مامان یه پا داره!وقتی که بگه فردایعنی فردا!با اخم از جام بلند شدم و شب بخیری به زور زیرلب زمزمه کردم و از اتاق زدم بیرون.فکرم درگیر فردا بود،کاش بشه زودتر
فردا بشه!
*نفهمیدم چطور شب شد و چطوری به خواب رفتم.صبح با نوازش دستی لابه لای موهام بیدار شدم،با دیدن بابا بزرگ خودمو جمع جور
کردم و صبح بخیری گفتم.لبخندی به روم زد و گفت:
_پاشو دختر ظهرشد.
چشمی گفتم و نگاهی به ساعت گوشیم انداختم.با دیدن 9صبح اخمام رفت تو هم!به 9صبح میگه ظهر؟!!!هرچند از یه ادم نظامی که کل
عمرش رو با مقررات خاصی سپری کرده بیشتر از این نمیشد انتظار داشت!وارد دستشویی شدم و بعداز شستن دست و صورتم و
پوشیدن لباسی مناسب از اتاقم زدم بیرون همگی پشت میز صبحانه منتظر من بودن،از وقتی که اومده بودیم چشمای مامان برق خاصی
میزد.مشخص بود که خیلی خوشحاله.مدام با ذوق به ساعت نگاه میکرد و لحظه شماری میکرد برای دیدن دوست صمیمی و قدیمیش!البته
منم دست کمی از مامان نداشتم!دلم میخواست هرچه زودتر باران و هیراد بیان و من پسرشونو ببینم!دلیل اشفتگی و بیقرار بازیای ارادو
درک نمیکردم!نه میگفت نه میخندید تمام مدت صامت و ساکت یه گوشه مینشست!با صدای زنگ ایفون رژ لبمو تمدید کردم و با قدمایی
پراسترس از اتاقم زدم بیرون.مامان رو کاناپه نشسته بود اگه میتونست بلند شه شک نداشتم پرواز میکرد سمت در!با بابا حرکت کردم
سمت در تا به استقبالشون برم.تو کسری از ثانیه در باز شد و زنی خوش اندام و خوش چهره تو قاب در حاضرشد با دیدنم بدون لحظه
ای مکث به اغوشم کشید و با لحنی پربغض نالید:
_خدای من جانان جان.
دستمو دور شونه اش حلقه کردم و مشغول احوالپرسی باهاشون شدم.بعداز باران، هیراد وارد شد.دقیقا همونطوری بود که مامان تو
دفترخاطراتش توصیفش کرده بود!البته کمی جا افتاده تر و مسن تر.هیراد هم پدرانه به اغوشم کشید و پرمهر پیشانیم رو بوسید.با استرس
و نفسی حبس شده نگاهمو به دو جفت کفش براق مشکی که جلوم بود دوختم.کمی نگاهمو اوردم بالاتر.شلوار خوش دوخت
romangram.com | @romangram_com